ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΚΑΝΑΡΙΝΙΑ ΜΟΥ….

…και πώς  θα τα  «ΒΑΨΩ» .

Το άρθράκι αυτό δεν έχει σκοπό να περάσει στα πολύ βαθιά της υπόθεσης «βάψιμο».  Θα προσπαθήσει απλά να δώσει μιαν σύντομη και απλή απάντηση στην συνηθισμένη ερώτηση των φίλων που ασχολούνται «ερασιτεχνικά» με τα λιποχρωμικά ΚΟΚΚΙΝΟΥ παράγοντα καναρίνια. Αναφέρομαι στους ερασιτέχνες τους είδους που θέλουν οπωσδήποτε να έχουν κόκκινα καναρίνια που να πλησιάζουν την εμφάνιση των εκθεσιακών πουλιών. Βέβαια αυτοί θα μπορούσαν χωρίς την χρήση χρωστικών να έχουν κάποια όμορφα ΚΟΚΚΙΝΩΠΑ πουλάκια, αλλά φαίνεται οτι αυτό, σε κάποιους δεν φτάνει.Παρατηρόντας τις αναφορές στο θέμα στο διαδύκτιο ( Facebook-Forums ),βλέπω ότι υπάρχει ένα μπέρδεμα στο μυαλό των περισσοτέρων. Είναι κοινό μυστικό βέβαια ότι  οι παλαιότεροι εκτροφείς και κάθε ένας από αυτούς  ξεχωριστά,πέραν από τις βασικές συνταγές, εφαρμόζει την δική του «μυστική φόρμουλα» με την επιδίωξη να παρουσιάσει τα καλύτερα αποτελέσματα.Αλλά ας αποφύγουμε την εμπλοκή σε τέτοιους, «ιδιαίτερους» δρόμους.

-Πριν απ’ όλα πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι για ένα ωραίο κόκκινο καναρίνι,  βασική προϋπόθεση είναι οι καλοί ΓΕΝΝΗΤΟΡΕΣ. Αυτοί θα έχουν μεταφέρει στους απογόνους  τους, εκτός απο όλα τα άλλα χαρακτηριστικά, και τον απαραίτητο κόκκινο παράγοντα. Ένα καναρίνι που δεν έχει το απαραίτητο γενετικό υλικό, όση χρωστική και να πάρει ΔΕΝ θα γίνει ΠΟΤΕ ένα αξιόλογο κόκκινο πουλί. Δεν φτάνει όμως μόνον αυτό. Μη ξεχνάμε ότι κι’ ένα τέλειο, από γενετική άποψη πουλάκι , ΔΕΝ θα γίνει ΠΟΤΕ ένα ωραίο κόκκινο καναρίνι αν δεν τύχει της σωστής φροντίδας και προσοχής σε όλη την διάρκεια της «βαφής» του.Ενα καναρίνι κόκκινου παράγοντα «βάφεται» μόνον, όταν τα φτερά τροφοδοτούνται με αίμα. (Από το αυγό μέχρι το τέλος της αντικατάστασης του πτερώματος του – όταν πρόκειται για έντονα και χιονέ.  Από την συμπλήρωση των κινητηρίων πτερών και της ουράς  μέχρι το τέλος της αντικατάστασης του πτερώματος κατα την πρώτη αλλαγή, όταν πρόκειται για πουλιά με μωσαϊκού τύπου πτέρωμα.) Δεν υπάρχει «βαφή» όλο τον χρόνο. Αυτό είναι άσκοπη ,χωρίς αποτέλεσμα, επιβάρυνση του οργανισμού τους.

Λέγοντας κόκκινος παράγοντας δεν εννοούμε τίποτε άλλο πέραν από την δυνατότητα, που προσφέρουν κάποια από τα γονίδια που φέρουν αυτά τα πουλιά,  να μετατρέπουν τις ΚΑΡΟΤΙΝΕΣ που λαμβάνουν κατά την διατροφή τους, σε κόκκινο χρώμα . Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να κάνει ένα πουλί που δεν φέρει αυτόν τον παράγοντα. Δεν πρόκειται για κάποια μετάλλαξη γονιδίων.Έγινε κατορθωτό με τον υβριδισμό. Με το ζευγάρωμα δηλαδή του καναρινιού  και του Mαύρο-κόκκινου σπίνου της Βενεζουέλας. Και σταθεροποιήθηκε με τα συνεχή επιλεκτικά ζευγαρώματα των απογόνων. Ολα τα φυσικά καροτενοειδή (καρότο-πατζάρι-μούρο-κεράσι-σπιρουλίνα κ.λ.π) βοηθούν στην ανάδειξη του κόκκινου χρώματος. ΔΕΝ μπορούν όμως από μόνα τους να δώσουν ένα κόκκινο χρωματισμό υψηλού επιπέδου. Εδώ έρχονται να συμπληρώσουν την έλλειψη οι χρωστικές ουσίες (καθαξανθίνη).

-Από τις κόκκινες χρωστικές που διατίθενται στη αγορά  απαραίτητες είναι η BETA CAROTENE και η  CANTΗAXANTINA. Μπορούμε να είμαστε σίγουροι για την σωστή χρήση τους, όταν έχουμε επιτύχει το καλύτερο χρωματικό αποτέλεσμα με την μικρότερη παροχή. Εδώ συνήθως έρχεται το στάδιο του πειραματισμού. Διάφορες μάρκες ,διάφορες αναλογίες και πολύ μυθοπλασία είναι το τρίπτυχο που συνθέτει το «μυστήριο» της βαφής.